Nung nabasa ko to, naiyak na lang ako. Diretso ako ng cr. Nasa Batangas kasi sya ngayon. Two days sila dun. Tas pag balik nya magkikita lang kame. Kinabukasan flight na nya. Ang hirap hirap mag babye. Parang hindi ko alam kung pano sya papaalisin pag nag kita na kami. Yung kung pano ko ihhandle yung sarili ko na pauwiin sya ng maayos. Malamang bubuhos na iyak ko pag nagkita kami. yung lahat ng emosyon and longing sa pag alis nya, pati yung fear sa mga pwedeng mangyari sa pag punta nya ng Kuwait mararamdaman ko na. Yung pag sink in ng sitwasyong magiging milya milya na yung layo namin sa isa’t isa. Sana talaga makaya namin yung dalawang taong magkahiwalay. Sana may matatag na pundasyon na yung love namin sa isa’t isa para maendure yung distance saka time. Lord, be our strength.

I won’t give up on us.. Even if the skies get rough..

I don’t wanna be someone who walks away so easily
I’m here to stay and make the difference that I can make.

I really won’t give up on us baby. Even if were going to be miles apart soon. I ‘m not going to waste what we have just because of the distance. I would not set aside the chance that we could get through this. God knows were tough enough for this challenge though its going to be painful for the both of us. Everything has a reason. We just have to fight for it.

June 4, 6pm

Kagabi lang namin naconfirm yung araw at oras ng flight nya. Eto na, palapit na ng palapit yung kinatatakutan kong araw. Yung mga araw na pwede pa kaming magkita bago yung mahabang panahon bago maulit. Tumawag yung Mama nya pagkagaling nya dito, sinabi yung araw saka oras ng alis nya. Nung kinamusta ko, tinext nya sakin yang simpleng date at oras. Nakakapang lumo. Konting hinga lang ng malalim di ko na mapigilang umiyak. Padating na yung mga araw na hindi ko alam kung pano mag papaalam pag nagkita na ulit kame, na alam kong dapat ko ng lubusin yung mga oras na mayayakap ko pa sya. Ang hirap, isipin ko palang yung mga bagay na sabay naming ginagawa at tinatapos, ngayon.. Ako nalang ang mag isang haharap sa mga yun. Hindi mo na sya mayayakap, mahahalikan, mahahawakan mga kamay. Sa screen at monitor mo nalang magagawa lahat ng yun. Ramdam na ramdam ko na lahat kagabi palang. Umiiyak din sya habang nag uusap kami kagabi. Napaka babaw ng luha ko pagdating sakanya. Napaka sensitibo ko pag dating sa usapin ng pag alis nya. Minsan naaawa na ko sa sarili ko dahil pagod na yung mata kong lumuha, text pa lang nya pwede na kong maiyak. Mga pasimpleng bilin pa lang nya di ko malaman kung pano pipigilin yung sarili ko. Ang hirap..

Pero alam ko lahat to magiging maayos at may kahihinatnan pag nalampasan. Magiging okay lahat sa future. Alam kong pupunta sya ng Kuwait para maging maayos lahat para samin. Kung God’s will na kami nga talaga. Kasi hindi naman namin hinanap ang isa’t isa. Kusa dumating at nagkakilala in the most unexpected way. Its going to be tough at first, but it’s not going to be easy to give up all we have.

Sabihin na nating madrama, kung OA man pagdating sa iba, pero alam ko maiintindihan to ng mga taong nagmamahal.

May 30, 2012 Family Outing (LATE POST)

So to create memories while he’s still here, nag outing kame with his family. Sinama kami ng Tita nya sa family outing nila. Nagpunta kami ng Ocean Park para manood ng Sea Lion show. Nakakatuwa lang na open na open kami both sides. Nagiging close ko yung mga pinsan nyang bata, pati Tita nya ang bait din samin.

Para akong bata habang pinapanood yung mga sea lion mag perform. Haha Naamaze talaga ko kasi para silang tao. Nakakaaliw sila ng sobra. Di ko akalaing kikilos at aasta ng parang tao yung mga hayop pag natrain ng husto. Meet Sandra and Vincent. AMAZING ! 

Meet Carlo and Patricia. Haha Ang bait nila sakin. Parang hindi ako iba sakanila kung makitungo. Lalo naman si Chantelle !

Ang cute cute nyan. Ahaha camera shy nga lang minsan. Nung una pa lang kami nagkita naging close kagad kami. Wiling wili tuloy sakin pag magkasama kami.

Syempre inenjoy din namin na magkasama kami.

Kasama rin tong tropa nya. (Red and Benson) :)

Actually nag Manila Zoo pa kami after. Meet Tita Ana, yung nasa gitna. (Haggard na kami jan) Chiks na chiks datingan nyan. Haha Anak nya si Chantelle. She’s really nice. After naming magtour sa Manila Zoo, di pa kasi nakakapasyal yung dalawang bata dun, umuwi na kami. Nagdinner muna pala sa KFC bago muwe. Pagod kame lahat. Grabe lang. Haha Pag uwe, nameet ko yung Lola nya sakanila. Nakakatuwa kasi warm naman yung pagwelcome nila sakin dun. After, hinatid na ko ni Benson dito sa bahay.

Habang nag lalakad sabi nya.. “Nakakatuwa, hindi ka tinarayan ng Lola ko. Mataray sa babae yun eh.” Ako: *ngiting wagas* Hahahahaha Bumili kami Siomai bago umiwi samin. Pasalubong kuno kina Mommy and Daddy. Haha

Happiness isn’t getting what we want but being satisfied with what we have. The way to be happy is to be grateful even with the simple blessings we have.

Sobrang sinusulit na namin yung mga oras na pwede pa kaming magsama. Yung mga oras na pwede nyo pang mayakap yung isa’t isa. Yung pwede nyo pang mahawakan kamay ng isa’t isa. Inaantay nalang namin yung ticket nya. Hay. Pinipilit na namin na araw araw magkasama, yung laging masaya. Iniiwasan namin magkaron ng mga di pagkakaintindihan. Kung pwede lang sana iextend yung limited time namin, kaso kailangan magsacrifice. Para magawa namin yung mga goals namin ng nakafocus. I know God has plans. We just have to trust him through this.